Een oefening in Zen

Hoe leuk we Tokyo ook vinden, toch vonden we het een goed idee om de stad even in te ruilen voor de mooiste berg op aarde: Fuji-san. Bovendien heeft de Japan Railway een praktische nieuwe pas voor toeristen die in de Kanto regio willen reizen, zodat het ook nog betaalbaar wordt. Daarmee konden we drie dagen op pad. De eerste dag naar Kawakuchiko, de plaats waar de berg Fuji ligt, en daarna naar Yokohama. Voor die laatste bestemming waren twee redenen: Hakkeijima Sea Paradise (aangezien we nu niet één, maar twee aquariumfanaten in ons midden hebben) en Anpanman Children's Museum. Jip weet Anpanman (= oude Japanse serie voor peuters, en nog altijd immens populair) al vanaf de eerste kennismaking feilloos te herkennen, dus succes verzekerd.

Het leuke van Fuji-san bekijken dit jaar was vooral dat we daadwerkelijk veel kans hadden om de berg te ZIEN. In de zomer is het vaak bewolkt en visten we, als we weer eens een wolkenkrabber bestegen hadden voor een panoramisch uitzicht, meestal achter het net. Nu is het bijna dagelijks helder weer en konden we al vanuit de trein een enorme sneeuwtop zien. Grappig hoe een berg zo'n magische aantrekkingskracht kan hebben. Dat deze in de Japanse cultuur zo'n belangrijke plaats inneemt begrijp ik wel.

We logeerden in het Fuji-View Hotel en hadden vanuit de hal op de verdieping van onze kamer inderdaad een magnifiek uitzicht. 'Foetjie', zei Jip. ;)



De tweede dag voelde al snel als Europa in drie dagen toen we, na een goed ontbijt met bergen mais voor Jip, stipt om 9 uur alweer in het Fujitreintje zaten voor de reis naar Yokohama. We hebben een sushi bento en een hele zak mandarijnen opgeofferd om Jip onderweg tevreden te houden (eten peuters altijd zo extreem veel?) en waren blij toen we er waren. Vooral omdat Jip ging slapen en wij mooi even rustig konden winkelen.
Na een extreem lekkere tempura lunch gingen we naar het Anpanman museum. Feest!!



Nog voordat we het museum zelf binnen waren was er voor Jip al zoveel te zien dat die vrolijkheid alleen al de moeite dubbel en dwars waard was. De truc was nu vooral om te voorkomen dat hij al te hyper werd. Dat viel nog niet mee. Zelfs naar een andere verdieping verhuizen om te zorgen dat we wel nog alles konden zien was een uitdaging want Jip wilde overal wel blijven hangen. Hij heeft dan ook alles eruit gehaald wat erin zit: van de glijbaan af die eigenlijk voor 3 jaar en ouder was, en een ontmoeting met de figuur die 'pijn en ik altijd maar Powdered Toast Man noemen. Dat was een beetje te intimiderend overigens. ;)

Na een uitstekende overnachting in ons hotel in Yokohama en een nog beter ontbijt, leek de laatste rondtripdag een briljante dag te worden. Het was immers zonnig en zacht weer en we gingen op weg naar het aquarium waar sinds kort een walvishaai te bewonderen is... en toen gebeurde er iets wat me nog nooit overkomen is. Ik vergat mijn rugzak in de trein en kwam er pas achter bij de overstap naar de volgende lijn die we moesten hebben. PANIEK!
Gelukkig zaten alle belangrijke documenten en portemonnee in mijn handtas, maar toch. Mijn iPad zat erin en dus ook mijn foto's...



Het eerste wat 'pijn zei was: 'Ruth. Kalmeer. Dit is Japan. Het komt echt wel goed! We gaan gewoon terug.' En dat deden we. Bij de ticket office van het JR station Shin-Sugita spraken ze uiteraard geen Engels. Nog nooit ben ik ZO blij geweest met mijn kennis van de Japanse taal. Na hakkelend uitgelegd te hebben dat ik mijn tas vergeten was, hoe hij eruit zag, wat erin zat, werd alles genoteerd, werd gevraagd welke trein we zaten, in welk treinstel precies, wanneer we waren ingestapt. Daarna werd er lang gebeld en kwam de meneer in kwestie bij me terug dat de tas niet in de trein lag bij het eindstation. Opnieuw paniek in mijn hoofd. Hij vroeg me weer te wachten en kwam na snuffelen in het computersysteem en in boeken weer bij me terug dat hetzelfde treinstel over 2 minuten weer in dit station terugkwam. Of ik niet snel wilde kijken of ik 'm zag? Hijgend vloog ik de trap op, zag de trein net aankomen, rende er half gebukt de volle lengte langs om de bagagerekken te checken en nog voor ik bij de laatste wagons was gingen de deuren alweer dicht en reed hij weg. Zonder mijn tas, voor zover ik dat met zekerheid kon zeggen...

Terug naar de ticket office. 'Nimotsu wa nai.' 'Hmm, so desu ka.' Hij vroeg me weer te wachten en ging weer een telefoontje plegen. Dat duurde zo lang dat een andere medewerker naar me toe kwam dat ik beter kon gaan en dat ze me zouden bellen als de tas gevonden werd. Gaf me een kaartje van hun telefoonnummer.

Hoe irritant ik het ook van mezelf vond en hoe onrustig ik er ook van werd, het leek me een slecht idee onze plannen hierdoor te laten dwarsbomen. Ik gaf 'pijn gelijk en besloot mijn best te doen erop te vertrouwen dat het wel goed zou komen. Een uitdaging om te leren los te laten. Bovendien had Jip door onze opgelopen vertraging de nieuwe mandarijnenvoorraad alweer opgegeten dus het werd hoog tijd door te gaan naar het aquarium.

Met Jip voorop ('Vis, vis!') liepen we het zogenaamde Aqua Museum binnen. Waar wij een vernieuwd aquarium voor twee walvishaaien verwachtten aan te treffen zoals in de folder beschreven stond, bleek de er alleen een kleintje rond te zwemmen in de voormalige dolfijnenshow-tank. De vele winkels in het park daarentegen boden ruimte aan wel duizenden walvishaaien van pluche, karton, en papier-maché, in verschillende formaten. We hebben er gelukkig dus toch nog een heleboel gezien. ;)



En net als bij Anpanman maakte het niet veel uit waar we waren; bij de vissen, zeehonden of dolfijnen, Jip wilde overal blijven kijken want het was veel te leuk.



Terug naar Shin-Sugita. Ik durfde nergens op te hopen en daar aangekomen leek het nog niet veel op te schieten. Wat er ook alweer precies in de tas zat. Na een omschrijving van de iPad en een Japans leerboek leek er een lampje te gaan branden bij mijn vrienden van de JR en belden ze nogmaals. Waarna ik een briefje in mijn handen gedrukt kreeg met een in kanji handgeschreven instructie: station Ōfuna, north exit (het was dat hij het erbij zei, ik kan wel wat kanji lezen maar handgeschreven is pas echt een uitdaging). Maar was mijn tas daar nu? Nou, ja, dat moest ik daar controleren.

Ōfuna, north exit. Ik vertelde waar ik voor kwam en moest direct een formulier met mijn naam en adres invullen. Hè? Maar heeft u mijn tas nu?
De medewerker in kwestie bukte en daar was mijn rugzak!
Of ik de inhoud wilde controleren? Alles zat er nog in. Alles.
JR-medewerker blij, ik blij. NIPPON BANZAI! :D

Terug naar homebase Tokyo.