Sakurajacht

 Inmiddels hebben we de zomers en de winters van Japan al eens getrotseerd. Maar al heel lang wilden we eens een keer de Japanse kersenbloesems (sakura) in bloei zien staan. Tijdens de hanami trekken de Japanners er massaal op uit om dit te vieren. Dit doen ze door onder te bomen te picknicken en natuurlijk de bloesems op de gevoelige plaat vast te leggen. Het bloeien van de kersenbomen is het eerste teken dat het einde van de winter in zicht is maar omdat de bomen maar zo kort in bloei staan staat het ook symbool voor de vergankelijkheid van het leven….en daarom kan je maar beter de tijd nemen om van alle schoonheid te genieten. ;)
Na wat meet en pas-werk hebben Ruth en ik halverwege april drie weken vrij kunnen krijgen. Helaas zijn we dan net wat te laat in Tokyo om de sakura te kunnen zien….de bomen bloeien maar twee weken, dus goed plannen is noodzakelijk. Gelukkig zijn er de sakura-Zensen: de sakura-voorspellingen aangeleverd door de weerdiensten.
Ons vakantie-dartpijltje richten we daarom op Hakone: gelegen in bergachtig, vulkanisch gebied ten zuiden van Tokyo.

Via Frankfurt zijn we naar Narita gevlogen. De vlucht was prima, ook qua dag- en nachtritme voor Jip….helaas hebben we wel weinig geslapen.
In de luttele uurtjes dat Jip sliep trappelde hij ons in zijn slaap om de tien minuten wakker. Het entertainmentpakket wat we voor Jip hadden meegenomen kwam goed van pas (met daarin autootjes, boekjes en tekengerei), bovendien heeft Jip ook nog (de originele) Junglebook kunnen bekijken (“met die leuwke beer”), want die zat in het filmprogramma van Lufthansa .
Aangekomen in Narita hebben we de N’ex (Narita Express) naar Tokyo gepakt. Vervolgens hebben we ons het station van Shinjuku (3,64 miljoen reizigers per dag en meer dan 200 in- en uitgangen) doorgeworsteld met onze jumbokoffers om tickets te kopen voor Hakone en zijn we op de ‘romance car’ gestapt. Na 26 en half uur onderweg geweest te zijn stappen we onze kamer binnen van K-house. In 2010 hebben we ooit eerder overnacht in een hostel van K’s-house in Itō. Toen we er achter kwamen dat er zich ook een K’s-house in Hakone bevond hoefden we niet lang na te denken.
Het gebouw was niet zo adembenemend als de ryokan die we in 2010 bezochten (http://reizendegekjes.blogspot.jp/2010/08/strand-ahoy.html), maar de gemeenschappelijke woonkamer/lounge had een waanzinnig uitzicht op het berglandschap.
Na ons wat opgefrist te hebben zijn we de buurt nog wat gaan verkennen….maar het duurde niet lang voordat de vermoeidheid toesloeg, met een comateuze Jip (*knip!*, en weg was ‘ie!) op mijn schouder zijn we weer terug de berg op gekropen om zo snel mogelijk ons bed in te kruipen.

Na een wat rommelige nacht zijn we de volgende dag meteen op sakurajacht gegaan. Met onze verse Hakone-freepass konden we drie dagen onbeperkt gebruik maken van de bussen, kabelbanen en piratenschepen (ja heus!). Op de eerste sakuraspot begonnen we een klein beetje te vrezen dat we misschien toch net te laat waren voor de hanami; de kersenbomen die we tegen kwamen waren al over hun hoogtepunt heen. Bovendien konden de we de bloesems op de eerste spot niet vinden, nou ja..’a five minute walk from the busstop’, alleen drie bergachtige paden om uit te kiezen en niemand om de weg aan te vragen….op naar de volgende hotspot dan maar. Bij aankomst in Moto-Hakone-Ko werden we verwelkomd door Mount Fuji, die voor deze gelegenheid enkel gehuld was in een ‘wolkenrokje’. Het leek ons een leuk idee om wat te gaan lunchen in het Narukawa Art Museum, vanwege de tearoom met een panoramische uitkijk op Lake Ashi en Fuji-san. Het cafeetje had inderdaad een prachtig uitzicht op het natuurgebied, de menukaart was van een ander kaliber: een tosti met koekjes of thee met snoepjes was de keus. Toen Ruth in het Japans de lunch wilde bestellen kreeg ze van de serveerster het verzoek niet in het Japans te spreken want de serveerster sprak ‘excellent English’…..nou vooruit dan maar. Toen Mount Fuji achter een groot wolkendek verdween was dat voor ons het signaal om op te krassen en het museum in te duiken. In de gang stond een mooie collectie met antieke caleidoscopen; ware eyecandy voor Jip. Aangezien het meer leek alsof Jip koffie aan het malen was in plaats van dat hij een elegant het wieltje van de kaleidosoop rond wentelde hebben we hem verder het museum ingelokt. Daar had Jip geen trek in, hij wilde ‘rennen!’ ….dat zijn we toen maar buiten gaan doen, langs de Ancient Cedar Avenue. Meer dan vierhonderd jaar geleden is er een weg van cederbomen geplant tussen Moto-Hakone en Hatajuku om reizigers te beschermen tegen stormachtig weer, en twee kilometer van deze weg is behouden gebleven. 
Omdat het zulk prachtig weer was (21 graden lente-stylo) hebben we onze weg vervolgd naar het Onshi Hakone Park, waar we tot het eind van de middag rondgestruind hebben.

De volgende dag zijn we Lake Ashi overgestoken met de Hakone Sightseeing Cruise: een soort veer opgetuigd als een kitcherig piratenschip. Het kostte ons echter wat moeite Jip te overtuigen dat er op dit schip geen grote toeter aanwezig was. Toen we afgelopen zomer naar Terschelling voeren werd Jips draagdoekmiddagslaapje (3x woordwaarde) bruut verstoord door de scheepstoeter, sindsdien is hij extra op zijn hoede en wantrouwt hij elke scheepstocht die we maken.
Eenmaal aan de overkant vervolgden we onze weg naar de Hakone-en, en dat was dan ook meteen de grootste sakura-jackpot de je kan wensen. Deze 80-jaar oude Oshima kersenboom met een spanwijdte van 22 meter stond in volle bloei. Helaas had Jip net peuter-kortsluiting en wilde hij absoluut niet naar die ‘hele mooie boohoom’, en moesten we in shifts het heiligdom betreden.
Want een heiligdom dat leek het: doordat er donkere wolken over het berglandschap trokken en er vanaf Lake Ashi direct zonlicht op de bloesems viel lichtte de boom prachtig op.
Daarna hebben we de bus weer terug gepakt naar K’s house en zijn we vroeg in bed gedoken, de volgende dag gingen we tenslotte weer op pad….richting Yokohama.