Picknicken, tonijn en fast-steaks

Toen Ruth een dagje op eigen houtje door Tokyo struinde, ben ik met Jip de buurt eens gaan verkennen. Het park - wat op steenworp afstand van ons appartement ligt -
leek me een ideale plek om de dag me te beginnen: een groot herfstkleurig park, met daaraan grenzend een ruime speelplaats omgeven door een meterslange bamboefamilie. Daarnaast ligt weer een plein waar hangbejaarden voornamelijk hun spelletje jeux de boules spelen. En daar weer naast staat vervolgens weer een pitoresk tempeltje, het park word afgebakend met een stuk grond waar met zwaar industrieel materieel een nieuw bouwproject uit de grond wordt getrimd.
En juist bij die bouwput was Jip niet meer weg te slaan. Na een minuut of tien had ik het wel gezien en ben met Jip naar het hoger gelegen park geklommen….een prima plek om te lunchen.
Het was wel een surrealistisch momentje daar bovenop de heuvel: Twee gaijin die mandarijntjes aan het eten waren in een park dat door het strijklicht en herfstbladeren goudgeel en lentegroen kleurde. Ergens was iemand het thema van Star Wars aan het spelen op zijn trompet (geen idee waar het vandaan kwam) en er wandelden een tiental aan omaatjes door het park die stuk voor stuk Jip een handje wilden geven (Jip is een granny-magnet). Met net een iets te harde ‘high-five’ beantwoorde Jip telkens de toenaderingen van de oudjes.

Toen alle mandarijnen waren verorberd sleepte Jip me weer naar de bouwput. Ik vond het wat te gevaarlijk om hem aan de kant van de weg te laten toekijken, vandaar dat ik hem aan de rand van het park op een heuveltje heb gezet waar hij een goed overzicht had op het terrein. Daar heeft meneer nog een minuut of 15 als een dirigent naar alle graafmachines en kiepwagens staan gebaren. Toen de werklui gingen lunchen zag ik daarin een mooie gelegenheid om Jip weer naar ‘huis’ te lokken.
’s Avonds had Ruth eten meegenomen van haar mono-stadstrip. Omdat we geen tafel (!) in ons appartement hebben picknicken we in ons stulpje. En omdat Jip - als het op rijst eten aankomt - een ware sprinkler-machine is hebben we inmiddels ook een speciaal picknickkleed aangeschaft…hartstikke gezellig, we missen alleen nog de cicades. :)

Afgelopen dinsdag hadden we voor het eerst Hollands weer in Tokyo: regen, regen, regen. Een goede reden om eens het aquarium in te ‘duiken’. We hebben die ochtend de trein naar Tokyo Sea Life Park gepakt: het aquarium met de reusachtige donutvormige tank waarin tonijnen hun baantjes trekken.
Jip is in Artis altijd énorm enthousiast als hij de vissen in het aquarium ziet, maar toen hij het enorme aquarium met de tonijnen zag sloeg hij helemaal op tilt. Woest met zijn armpjes wapperend liep hij van links naar rechts en om de haverklap trok hij ons mee om alle vissen aan te wijzen en te benoemen (‘fisj, fisj fisj!). Na een uurtje had Jip al zijn reserves opgebrand en konden we hem - met behulp van de new-wave aquariummuziek - in de kinderwagen in de snoozemodus krijgen. Wij hebben van de gelegenheid gebruik gemaakt om te lunchen in het Sea Life restaurant en zijn later die middag met z’n allen naar Odaiba gereden om daar nog wat overdekt te shoppen.

Woensdag was ik aan de beurt om er op eigen houtje even tussenuit te piepen. Ik besloot om naar Ueno te rijden en mijn dag te starten bij speelgoed/hobbywinkel Yamashiroya, door ons omgedoopt tot Kinder_Ueno. Daar trof ik twee designer toys aan die ik al langer op mijn lijstje had staan: een Kiss-versie (I was made for lovin' you) van Hello Kitty en een uitgave van Kaiju Negora - een kruising tussen een kat (neko) en Godzilla (gojira). Hop, snel door naar de volgende wijk: Akihabara (Akiba). Het was heerlijk om even een dagje mijn eigen tempo te bepalen en mee te waaien met het spoornet van Tokyo. Ik stapte één keer in een verkeerde trein maar haalde die achterstand in no-time weer in aangezien al het openbaar vervoer in Tokyo zo naadloos op elkaar aansluit.
In Akiba ben ik eerst maar eens naar Yodobashi Camera gegaan, daar kon ik nog even een memorycard aanschaffen voor mijn Playstation Vita (zeker de helft goedkoper dan in Nederland) en een computermuis voor mijn laptop (ik moet nog steeds een kerstkaart maken). Ik besloot ook maar meteen om hier even te lunchen, en wel op de horecaverdieping bij Pepper Lunch (fast-steak). Daar hebben we samen wel eens vaker gegeten: prima eten en snelle bediening. Zonder echt goed op te letten stapte ik de zaak binnen en werd meteen naar een tafeltje geleid. Pas toen viel me op dat de zaak compleet verbouwd was en absoluut niet meer op de oude Pepper Lunch leek: het restaurant had geen brave kantine-achtige uitstraling meer maar was verbouwd tot een Amerikaanse route 66 achtige diner. Dat is op zich natuurlijk niet zo bijzonder als het restaurant ook niet een soort maid café geworden was; dat wilde in dit geval zeggen dat ik dus bediend werd door dames in ultra-ùltrakorte rokjes. Ga ik ook eens alleen op pad…..gewoon braaf mijn burger opgegeten trouwens. ;)

Eenmaal weer buiten kwam ik er achter wat het is om anderhalf jaar niet meer in Tokyo geweest te zijn: de helft van mijn favoriete winkeladresjes was verhuisd of was opgedoekt. Dan ken je de buurt wel op je duimpje maar dan heb je er geen ene f*ck aan. Het is grappig om te zien wat voor trends er hier komen en gaan. Nu we er even uit zijn geweest is me duidelijk dat ik nèrgens meer beschermhoesjes (vaak bedrukt met leuke illustraties) voor mijn telefoon kan vinden: ik ben een fossiel met mijn iPhone 4s, het is minimaal modelletje 5 wat de klok slaat. Hetzelfde geld voor accessoires voor mijn portable Nintendo (3ds), niks meer voor te vinden. Had ik maar tijdig (een half jaartje geleden) over moeten stappen naar een 3ds XL….ach ja, een luxeprobleempje.
Via Robot Robot, One-Up, Mandarake en Nakano Broadway heb ik de weg weer terug gevonden naar Shin-egota. Met z’n drieën zijn we die avond gezellig gaan eten bij CoCo’s Karē.