Met z'n drietjes...

Dit jaar hebben we besloten we om met z’n drieën in 'één teug’ naar Tokyo te vliegen; om ook nog een paar uur kwijt zijn met een overstap vonden we - met zo’n klein smurfje op stap -wat te veel van het goede. Het was ook nog eens ongelofelijk fijn dat de KLM - waarmee we vlogen -  ons zitplaatsen met extra beenruimte aanbood. Omdat er genoeg vrije zitplaatsen waren kreeg Jip ook nog eens zijn eigen stoel. Meneertje heeft prima geslapen en braaf zijn boekenlijst afgewerkt. Aangezien we ’s middags om half drie vertrokken en om één uur middernacht Nederlandse tijd aankwamen wilde het met onze slaapjes tijdens de vlucht dan weer helemaal niet lukken….ach ja….een dagje zombiewalk dan maar.
Jip heeft bij aankomst alle vliegtuigen langdurig uitgezwaaid.
Toen we ons als allerlaatsten richting de Japanse douane begaven werd Jip zelf ook nog even door de voltallige twintigkoppige Flying Blue bemanning uitgezwaaid.
Op Narita hebben we vervolgens de N’EX richting Shinjuku gepakt om de sleutel van ons appartement bij het kantoor van Sakurahouse op te halen.
Het is heel raar om in de winter in Japan aan te komen, we kennen Tokyo natuurlijk alleen van haar broeierige zomers, maar echt koud is het nu niet. Overdag kan je prima met een
een dikke trui naar buiten, een winterjas is overbodig. Verder zijn de luchten staalblauw en schijnt de zon volop.
Eenmaal bij Sakurahouse aangekomen heette Steve ons welkom en stelde voor om even alle formaliteiten af te handelen. Er wordt wel eens gesteld dat bureaucratie de Japanners in het bloed zit maar ik kan jullie vertellen dat dat niet het geval is, het zit in het water….. want, man, man, man…..wat duurde dat làààààng. Als je denkt dat Apple een flinke algemene voorwaardenlijst heeft; check eens in bij de jongens van Sakurahouse. Ik heb geloof ik nog nooit zoveel handtekeningen gezet in een uur. We hebben bij deze onder andere beloofd: geen spijkers in de muur te slaan, illegaal films te downloaden (met de inbelverbinding), wel braaf afval te scheiden, geen ruzie te maken met de buren (maar ze wel te verklikken als ze stiekem een sigaretje opsteken) etc. etc. Ruth is ondertussen nog een Jip gaan verschonen in een nabijgelegen restaurantje terwijl ik wachtte totdat Steve onze plattegrond weer had teruggevonden en het pak voorwaarden had gekopieerd. Wat ook wel grappig is, is dat Japan van de ene kant ongelofelijk hightech is maar van de andere kant ongelofelijk ouderwets. Àlle kantoren die wij van binnen gezien hebben, hadden een heuse eighties vibe: nicotinegele systeemplafonds, veel post it’s en verkleurde kopieerapparaten. Zo ook het kantoor van Sakurahouse, het kopiëren van de voorwaarden ging dan ook velletje voor velletje. :) Anderhalf uur later stonden we weer buiten….op naar ons vakantiehonk.
Ons appartement ligt in Shin-egota (vlakbij Nakano) en konden we vrij makkelijk vinden; we hadden via google streetview al een rondje door de wijk gelopen namelijk. ;)

Het appartementje was iets kleiner dan dat we verwachtten, zoals Nederlandse makelaars soms extra klein meubilair op de foto zetten om het appartement wat groter te laten lijken, was ons vakantienest uitgerust met piepkleine deurtjes. Maar goed, dat mag de pret niet drukken, alles wat we kunnen wensen is aanwezig: twee kamers met tatamivloer, genoeg opbergruimte, airco, internet, een prima chibi-keukentje en een bad. Dat bad verdient nog wel een extra vermelding. Toen ik de badkamer binnenstapte dacht ik dat één van de ghostbusters zijn proton-pack had laten staan maar het was de ‘hot water supply machine’. We hebben de waterstralen maar niet gekruist, je weet maar nooit.

 We zijn er die avond vrij vroeg ingedoken want de jetlag hakte er behoorlijk in (en de slapeloze nacht van de nacht ervoor hakte gezellig mee)……zoals gewoonlijk werden we allebei om elf uur ’s avonds weer wakker. Jipje niet….die heeft zich in één keer goed aangepast en werd de volgende ochtend braaf om acht uur wakker.