Met nog wat restjes jetlag in onze benen (niet in de laatste plaats omdat Jip om 23.00 besloot om wakker te worden en liedjes te gaan zingen) gingen we zondag op pad naar het Inokashira park tussen Mitaka en Kichijoji, waar het Ghibli museum gevestigd is. Er stond prachtig zonnetje aan de hemel dus perfect om in parkjes rond te hangen. Tijdens de rit met het Ghibli busje naar het park begon Jip al over eten dus besloten we eerst te gaan lunchen op een bankje. Daar besloot Jip dat hij geen brood meer lustte en at in plaats van de voor hem aangeschafte sandwiches de sushilunch van 'pijn... In ieder geval kan je niet beweren dat hij zich niet aan de omgeving aanpast.
We ontdekten al gauw een perfect peuterspeeltuintje waar Jip even flink los is gegaan. Daarna heeft Jip een uurtje geslapen in de draagdoek en wij hebben ondertussen rondgewandeld.
Natuurlijk waren we hier al veel vaker geweest maar nooit hebben we geweten hoe uitgestrekt dit park wel niet is en hoe buitengewoon mooi in dit seizoen. Nog steeds zijn overal prachtige herfstkleuren te zien; met name de Japanse esdoorns zijn fantastisch. Ik kan er momenteel onderdoor lopen zonder op te vallen. ;)
Toen was het tijd om te zien waar Totoro woont. Beneden in het Ghibli museum is een vaste expositieruimte waar wordt uitgelegd hoe animatie werkt en het absolute pronkstuk is de Totoro-carrousel die zodanig belicht wordt dat het lijkt alsof er echte totoro's op en neer springen. Jip was daar niet meer weg te slaan. Wat ons ruimte bood om om de beurt even de museumshop uit te checken.
De volgende stop was de indoor kattenbus-speeltuin waar kindjes met dustbunnies kunnen gooien. Blijkbaar had dit zoveel aantrekkingskracht dat Jip er direct in wilde en niet rustig meer in de rij kon wachten. Met veel moeite hebben we hem kunnen bedaren en de dames die de boel begeleidden waren zo lief hem voorrang te geven. Waarna hij weer verlegen werd en ons niet meer durfde te verlaten... haha. Toen hij eindelijk begon met spelen was de tijd al bijna weer om en moest hij er weer uit, wat wederom een huilbui opleverde. It's not easy, being green! :)
Het hoogtepunt was misschien wel de korte film in het Ghibli bioscoopje. Tijdens het wachten op het openen van de zaal trok Jip de aandacht van een obaachan (omaatje) die niet meer op wilde houden met Jip te spelen. Wat ervoor zorgde dat de overige wachtenden al 'kawaii!' roepend een leuk schouwspel hadden om naar te kijken.
De film ging over een heksje die een enorme omelet ging maken. Één ei kreeg ze niet open want dat bleek een eiermeisje te zijn. Die moest vervolgens iedere dag voor de heks aan het werk. Bij het deeg kneden maakte ze op een dag een mannetje die een appel als neus kreeg. Dus wat riep Jip door de zaal? :)
Alles liep goed af want het eiermeisje en het deegmannetje ontsnapten. De deegman veranderde in een broodman en het eiermeisje bleek een prinses te zijn. :D
Zodra de film was afgelopen en het publiek in stilte naar een zwart scherm keek, zei Jip: 'Uit.'
Maandag ben ik er in mijn eentje op uit getrokken om even in alle rust van het Japanse te kunnen genieten. We hadden al van tevoren afgesproken om onze aparte Jipdagen een beetje in stand te houden om zodoende het mentale evenwicht een beetje te bewaren en dingen te kunnen doen die met Jip erbij niet/nauwelijks mogelijk zijn. Één voordeel ten opzichte van onze voorgaande vakanties: we staan dagelijks om 7 uur op, precies het moment waarop het in de Japanse winter licht wordt en de zon gaat schijnen. Zodoende kon ik mijn dagje alleen beginnen met een wandeling in Yoyogi park, in het zonnetje.
En nu, in de winter, begrijp ik eindelijk waarom de verwarmde wc-brillen hier zo populair zijn. In ons appartement is er maar in één kamer verwarming aanwezig (de slaapkamer - hoe handig weer) en zodoende valt op dat wanneer je iets uit de koelkast haalt, de temperatuur in de koelkast niet afwijkt van de temperatuur in de keuken. (O_o)
De badkamer is bovendien nog net een graadje kouder. Kortom: we hebben sloffen en andere hulp nodig om 's avonds niet thuis dood te vriezen! ;)
En dus ging ik maandag op pad naar Uniqlo. Bij het zien van het assortiment had ik direct spijt dat ik überhaupt kleding mee had genomen van thuis. Met een berg warme spullen die thuis ook zeer van pas komen verliet ik de winkel, maar de tas was zo zwaar dat ik, op deze eerste shopdag, nodig mijn zenuwen moest bedaren. ;) Zo belandde ik in het Muji café in Shibuya met een smakelijke curry met bruine rijst en een fijne salade voor mijn neus, waarvan ik at onder het genot van allerlei fluitmuziekjes waar de soundtrack van 'The Hobbit' nog een puntje aan kan zuigen. Op zich wel een fijne afwisseling met de easy tune kerstmuzak waar je hier niet aan ontkomt, goed voor plastic gezelligheid die je verzekert dat je ver weg bent van huis. Perfect.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten