pretpourri

Nu we al zo'n dikke twee weken Tokyo doorkruisen verbazen we ons toch steeds weer over allerlei typische Japanse eigenaardigheden.
Zo stapten we onlangs bij een Lush-filiaal naar binnen om een opfris-spray te scoren. In Nederland is het al zo dat je bij deze handmade-cosmetica-boer nadrukkelijk begeleid wordt door het winkelpersoneel. We hadden al gedacht dat de personeelsdichtheid bij deze Japanse Lush nog wat hoger zou kunnen liggen....maar zo hoog, nou nee. Ten eerste was het winkeltje best klein en stond er op elke twee vierkante meter een Lush-medewerker, één van hen was ook nog een boomlange travestiet zodat het voltallige personeel eigenlijk meer ruimte innam dan de producten die er te koop waren (en dat is dan echt niet overdreven). Nadat we de spray hadden afgerekend werden we tenslotte door het complete Lush-koor bedankt en uitgezwaaid.

Over afrekenen gesproken, we hadden al vermeld dat de wisselkoers er wat treurig bijhangt dezer dagen, zo treurig zelfs dat onze tweedehands camera's momenteel nog duurder zijn dan toen we ze twee jaar geleden kochten (in hetzelfde filiaal). Wat ons door de zwakke euro vooral opvalt is dat fruit sowieso al erg duur is in Japan. Vanochtend kwamen we in onze plaatselijke FamilyMart een setje mandarijnen tegen voor een luttele 680 Yennemansen, da's zo'n € 1,25 per mandarijn. Maar het kan altijd natuurlijk nog mooier in het land van de rijzende zon: in het chique Ginza zijn we een fruitboutique binnengestapt (klinkt deftiger dan groenteboer) waar je fruitmanden maar ook los fruit kon kopen. Een prachtig verpakte perzik (één stuks!) ging hier voor veertig euro over de toonbank. Een een feestelijke meloen was goed voor 150 euro, deze was dan wel vierkant zodat hij mooier ingepakt kon worden. Omdat de winkel zo'n hoog Gucci-Vuitton-Prada gehalte had durfden we helaas niet zo goed foto's te nemen.

Af en toe duiken we voor de verkoeling ook eens de BIC of Yodabashi Camera in, dit zijn gigantische MediaMarkt-achtige winkels die sowieso alles verkopen wat een stekker heeft. Op de verdieping waar de airco's worden verkocht schalt het oorverdovende geluid van een hondertal krekels en cicades uit de speakers. Het grappige is dat wij (en hoogstwaarschijnlijk alle Japanners met ons) dit geluid associëren met het intreden van de moordende juli-hitte, dan gaan deze (k)rekels namelijk helemaal los. Zo trad er bij ons een soort omgekeerd Pavlov-effect op: 'hey cicades, en ook nog eens binnen!', 'Maar het is helemaal niet warm.'......'Wow, ècht goeie airco's hier.' :)

Michael Jackson is nog wel steeds 'hot' hier trouwens. Je struikelt over de merchandise, vooral de zombie Jackson uit Thriller komen we regelmatig tegen op t-shirts. Verder is de 3d film Captain EO in Tokyo Disney weer in roulatie gegaan. En hebben we ook al een paar keer easy-tune/ liftmuziek-versies van 'beat it' mogen aanhoren.
Wat ook wel leuk was dat we 'onze eigen' Giovanca al eens tussen alle J-Pop op de radio hebben gehoord.

En dan zijn de parkeerkunsten van de Japanners ook nog een speciale vermelding waard. Omdat grond zo prijzig is, zijn de parkeerplekken bij woonhuizen meestal zo klein mogelijk gemaakt. De auto's passen zo precies op de oprit dat ik me afvraag of ze niet toevallig gewoon het huis naast de geparkeerde auto gebouwd hebben. Hier in Tama is er bijvoorbeeld een ommuurde oprit waar er schuimrubberen strips op de muren zijn geplakt om krassen op de carrosserie te voorkomen. Bekijk onderstaande fotocompilatie zou ik zo zeggen.
(*klik* voor de grotere versie)

Tot zoverre dan even de Tokyo-trivia.
Elk jaar nemen we ook contact op met Keiko - de landlady van Bobby en Nancy - om te vertellen dat we er weer zijn, een goede reis hebben gehad en te vertellen dat we voor haar een omiyage hebben meegenomen uit Oranda.
Het is erg grappig om te zien dat we elk jaar iets uitgebreider worden uitgenodigd in het huis van Keiko : de eerste keer kregen we van haar een paar oude reiskoffers die ze wegdeed en kwamen we tot haar voordeur, vorig jaar nodigde ze ons uit om een kopje thee te komen drinken en dit jaar nodigde ze ons uit om bij haar te komen lunchen....en wat voor een lunch.
Twee langwerpige bordjes met zelfgemaakte hapjes stonden voor ons uitgestald, als bonus werden onze glazen volgeschonken met zelfgemaakte umeshu (pruimenwijn). Ondertussen kletsten we wat we nog wilden gaan zien, moesten gaan zien en hadden gezien. Daarna was het tijd voor de tweede ronde, *gloep* tweede ronde? Ik ben zo vroeg op de dag al niet zo'n grote eter en al helemaal niet met dit snikhete weer. Maar daar stonden de nieuwe hapjesschalen al op tafel en werden onze glazen gevuld met erg fijne saké. Vriendelijk maar voorzichtig bedankte ik toch maar voor de spare-ribs want dat is toch echt niet mijn ding. Een gerecht afwijzen van zo'n bijzondere maaltijd deed me een beetje ongemakkelijk voelen maar dat maakte ik gelukkig al snel weer goed met de Fanta Grape en de watermeloen (geen vierkante deze keer). Al met al was het èrg gezellig en hebben we heerlijk gegeten....en naar huis fietsen lukte ook in één keer ondanks het vrolijke promillage in ons bloed.

De volgende dag werd het voor deze city-dwellers weer eens hoog tijd om eens door de natuur te gaan stappen; Takaosan stond op het menu. Deze 600 meter hoge berg is omgeven door een prachtig gebied met snelstromende beekjes, reusachtige bomen, tempeltjes en shrines, bovendien is het maar een ritje van vijf kwartier vanaf het station van Tama.
Keiko had ons aangeraden de Chu-bus vanaf het station te nemen en dan later over te stappen op de Keio-line....zo gezegd zo gedaan. De Chu-bus was eigenlijk een Chu-busje; de stopknoppen zaten o.a. tegen het plafond bevestigd, tegen de tijd dat we bij onze eindhalte waren kon ik mooi met mijn hoofd op het knopje drukken.
Rond een uur of één arriveerden we aan de voet van Takaosan. De dag ervoor had Keiko ons geadviseerd om de kabelbaan naar het eerste plateau te nemen (gelegen op 150 m. hoogte) en daarna lekker 'laid back' naar beneden te wandelen. Maar ja, eenmaal uitgestapt waren we het er al snel over eens: als er een top te beklimmen viel dan moest dat dan ook maar meteen gebeuren. Na een flinke klim zonwaarts bereikten we al nagloeiend de bergtop. Om deze kleine overwinning te vieren namen we beiden een joekel van een schaafijsbeker in ontvangst en zijn vrolijk weer naar beneden gehuppeld.