Een weekje vanalles... 月曜日から、日曜日まで

Maandag 2 augustus Daikanyama eindelijk eens bekeken, een wijkje tussen Shibuya en Ebisu. Bleek erg leuke plek om foto's te maken, dus we hebben hier een aardig tijdje rondgewandeld.


Ook nog een stukje Ebisu bekeken, waar we in een vaag gebouw ('is het een kantoor? zijn er hier winkels? waar is dan de ingang?') een klein Rody-winkeltje ontdekten!


Toen we terugliepen naar het station moest ik opeens denken aan die mooie octopusvormige kinderglijbaan die we een keer in een (of meerdere) films gezien hebben. Hij komt sowieso voor in de animatiefilm Tekkonkinkreet, en daarvan weten we dat dit gebaseerd is op een echte glijbaan ergens in Tokyo. Ik zei tegen 'pijn dat het wel leuk zou zijn om dat ding een keertje in het echt te zien. En net toen we daarover aan het praten waren zag 'pijn precies deze glijbaan aan de overkant van het water waar we langsliepen! Bizarre dingen gebeuren hier soms.


In de namiddag hebben we Harajuku nog eens doorkruisd in de hoop leuke sneakers te vinden... maar tevergeefs! Of ze hadden geen leuke, of ze waren er niet in de juiste maat. Inmiddels hadden we ook honger gekregen en vonden we het een goed idee om onszelf dan maar te trakteren op erg goede okonomiyaki bij een restaurantje waar we inmiddels ieder jaar terugkomen.

Dinsdag zijn we gaan kijken bij een expositie over de Japanse setdesigner Yohei Taneda in het Museum of Contemporary Art (MOT). Deze man heeft onder andere de Japanse set in Kill Bill ontworpen, naast een heel scala aan andere films. Voor deze gelegenheid heeft hij het huis van Arietty en haar ouders uit de nieuwste Ghibli film Kari Gurashi no Arietty helemaal nagebouwd en in het MOT kan je er doorheen lopen en alles bekijken. Overigens moet je hierbij weten dat het verhaal van Arietty gebaseerd is op 'The Borrowers', over kleine mensjes (niet groter dan 10 cm lang) die onder de vloer wonen in een echt mensenhuis. Al lopend door het huis van Arietty voel je je dus heel klein en helemaal bijzonder is dat je opeens rondloopt in een tekenfilm die je net in de bioscoop gezien hebt! Het huis was dan ook heel erg goed uitgevoerd en erg mooi om te zien.

Omdat 'pijn zich die dag niet helemaal lekker voelde hebben we het verder kalm aan gedaan. Naar Shinjuku vertrokken voor een blik over de stad vanaf de hoogste verdieping van het Metropolitan Government Building. Het was helder en mooi weer (en erg warm voor de verandering) dus hoopten we Mount Fuji te kunnen zien. Daar aangekomen bleken 100 Chinese toeristen op hetzelfde idee gekomen te zijn... zo'n lange rij hebben we daar nog nooit meegemaakt!
Het scheelt dat ze in Azië gewend zijn om zoveel mogelijk mensen in een lift te proppen... daardoor hoefden we niet veel langer dan een kwartier te wachten voordat we boven waren.
Het eerste dat we zagen was een minstens zo lange rij voor de liften terug naar beneden.
Het tweede dat we zagen waren wolken voor mount Fuji.
Na 3 foto's geschoten te hebben besloten we maar weer naar huis te gaan.

Woensdag was een luie dag. Dat heb je soms.
In de namiddag naar Tachikawa vertrokken... daar zou zich een yuzawaya bevinden. Yuzawaya is een warenhuisketen waar ze erg veel bento en stationaryspul verkopen en ons favoriete filiaal in Kichijoji heeft bovendien altijd heeeeel veel Ghibli-dingen. Aangezien die in Kichijoji gesloten is momenteel hadden we een goede reden naar Tachikawa te gaan.


Behalve inderdaad wat winkels was er verder niet zoveel te beleven. Voor de verandering eens een pizza en spaghetti gegeten. Bij dit soort dingen is het altijd leuk te zien dat de Japanners zich meester hebben gemaakt van veel buitenlandse keukens... en vaak weten ze het ook nog naar hun eigen hand te zetten. De pizza was smakelijk en had een bodem die je in Nederland niet vaak treft en verassend dicht bij de Italiaanse komt. De pasta was al dente zoals het hoort, in een goede tomatensaus met stukjes aubergine en bacon (meer een soort ham trouwens). Die laatste combinatie kom je hier in ieder Italiaans getint restaurant tegen.
Ook croissants smaken hier net zo goed als in Frankrijk, soms zelfs nog beter. Eén van onze favoriete starbucks-klonen hier is dan ook de Choco Cro (waar je koffie, thee en andere lekkere drankjes kunt krijgen, én fenomenale chocoladecroissants)!

Donderdag: zonder veel succes in Shinjuku info geprobeerd te krijgen over Izu-Hanto (Izu schiereiland onder Tokyo) voor een paar dagen eruit. Dan maar naar Nakano, nog een keer de Mandarake shops af op zoek naar leuke dingetjes. Zoals: een anatomische Hello Kitty pop.


Gyoza en Miso ramen gegeten in Ogikubu (een naam die we meestal niet in een keer uit onze mond krijgen. In het begin werd het Okikoekiebo waardoor we het nu nooit meer kunnen horen zonder te lachen).


Vrijdag redelijk vroeg op pad naar Ueno. Veel musea daar, waaronder het National Science Museum waar tijdelijk een zeezoogdierententoonstelling te zien is. Heb al eens eerder de levensgrote blauwe vinvis die naast het gebouw staat op de foto gezet.


Binnen hadden ze het skelet van een echt exemplaar. En nog veel meer skeletten, van een orka, verschillende dolfijnensoorten, schedels van een bultrug, grijze walvis, echte walvis, en nog zoveel andere walvisskeletten dat je er achterdochtig van zou worden. Bij het zien van een grote poster met alle soorten erop weergegeven moest ik als eerste aan de vismarkt van Tokyo denken, waar we walvisvlees hebben zien liggen. Maar op de expo allerlei verhaaltjes over bedreigde soorten, dat we zuinig moeten zijn op de planeet etc. etc. etc. Hoewel dat wat hypocriet op me overkwam denk ik toch wel dat het goed is dat dit soort tentoonstellingen er zijn, hopelijk gaan er daardoor uiteindelijk minder Japanners walvis eten. Het schijnen al niet zoveel mensen meer te zijn die het lekker vinden en het is met name de overheid die het promoot. Maar het zou prettiger zijn als het ook minder normaal werd, zodat je ook geen blikjes walvisvlees meer tegen komt in zomaar een warenhuis....


Zaterdag zouden Bobby en Nancy weer thuis komen. Al onze spullen opgeruimd, opgeborgen, ingepakt wat we mee wilden nemen voor een weekje de hort op. We hebben uiteindelijk online geboekt voor 2 dagen in een mooi oud houten hostel in Ito, aan de kust! Daarna nog een overnachting in een ander hostel in Shimoda, waar naar het schijnt een aantal van de mooiste stranden van Japan te vinden zijn, met wit zand en blauwe zee... maar eerst twee dagen Toyoko Inn in Asakusabashi, Tokyo.

Zondag redelijk uitgeslapen en ontbeten bij Doutor ('Toeter' in gekjestaal) met icecaferatte (l of r, één pot nat in Japan) en broodjes. Op het programma: Omiya Bonsai Village!
Eerst het bonsai museum bekeken. Helaas mochten we geen foto's maken - 'Zijn ze bang dat we flitsen? Denken ze dat dat de bonsai schaadt? Stelen we daarmee hun ziel misschien?' - dus moeten we maar in woorden vertellen dat het heel erg indrukwekkend was! De meest prachtige bonsai werden tentoongesteld met uitleg van de stijlen en technieken. Sommige bomen hadden zelfs een naam gekregen. Onnodig te zeggen dat ik nooit eerder zulke mooie bonsai gezien heb. Als ik hier ooit nog eens ga wonen wil ik wel bij zo'n kwekerij werken. :) Een van de dames van het museum vroeg of we niet wilden meedoen met een workshop, maar helaas is deze pas op 22 augustus en dan zitten we op Lowlands grasplantjes te vertrappen...
De bonsai kwekerijen zijn ooit begonnen in de oude binnenstad van Tokyo toen het nog geen Tokyo maar Edo heette. Door de grote aardbeving in 1923 moesten ze noodgedwongen verhuizen naar een andere plek, en dat is Omiya (noord Tokyo) geworden en daar zijn ze gebleven. We hebben nog drie kwekerijen bezocht, ook daar mochten geen foto's gemaakt worden.


In de trein naar Ikebukuro kregen we een kadootje: mount Fuji zichtbaar aan de horizon!
Koreaans gegeten in Sunshine City. Moe naar huis. 's Avonds genoten van de 500 yen videoservice van de Toyoko Inn, onder het genot van een ijsje. En als ik het dan toch weer even over eten heb: je zou hier toch je verjaardag mogen vieren... de meest waanzinnige taartjes zijn hier te koop. Zie foto's op flickr. Wij hebben ons vermaakt met macarons.