Ginza en Tokyo Sea Life Park

What goes up....
Originally uploaded by 'pijn.

Donderdag was onze voornaamste reden om naar Ginza af te ‘treinen’ om The Sony Building eens te gaan bekijken. Sony toont daar haar nieuwste ontwikkelingen op elektronica-gebied, bovendien mag je ook nog eens overal met je vingers aanzitten.
Het gebouw hadden we vrij snel gevonden aangezien de pui van het pand wordt opgesierd door een flink aquarium met leuke gekleurde vissies (en er staat natuurlijk met koeienletters ‘Sony’ op de gevel).
Eenmaal binnen hebben we veel geprobeerd en gedaan: o.a. een ‘transformer’-computermuis die je kan openklappen en gebruiken als Skype-telefoontje en een mini handheld laptop van een cm of 15 met uitschuifbaar toetsenbord en touchscreen. Ook stond er natuurlijk een Playstation 3 maar dat was nou net het enige apparaat wat veilig zat opgeborgen achter gewapend plexiglas. :(
Toen we genoeg elektronische input hadden gehad hebben we nog wat door de straten gestruind en zijn we maar eens op zoek gegaan naar een eetgelegenheid. We zijn al snel van de hoofdstraten afgeweken en de kleinere steegjes ingedoken aangezien Ginza wel een dure wijk is, en zo vonden we dus een te gek tempura-barretje.
Nadat de in deeg gefrituurde pompoen, zoete aardappel, pepers, garnaal, paddestoel en aubergine de revue hadden gepasseerd zijn we maar weer eens de metro ingerold en richting huis gegaan.

De volgende dag was het tijd voor Tokyo Sea Life Park, In Tokyo zijn twee grote aquaria te vinden en ze liggen beiden in een uithoek van Tokyo. We hebben het plan opgevat om eerst naar het Sea Life Park te gaan aangezien ze daar een gigantische tank hebben gebouwd waarin wel 200 tonijnen rondsprinten.
We hebben van Eerks tip gebruik gemaakt om via de Yurikamome-lijn naar onze bestemming te gaan aangezien deze trein de kustlijn volgt - zo kregen we dus ongelofelijk veel leuks te zien onderweg, zoals oa The Fuji Building, Odaiba Ferris Wheel en Tokyo Big Sight (wat een naam!).
Op de Tokyo Big Sight staat een gigantisch gebouw wat uit vier piramides lijkt te bestaan die ondersteboven zijn geplaatst, in het gebouw is een mierenhoop van eettentjes te vinden. Voor de verandering kozen we nu eens een keer de verkeerde eetgelegenheid uit en werden we voor de lunch getrakteerd op flauwe noedels en stoffige koude tempura....ach ja, ook wel eens leuk.
In de lift richting het metrostation galmde ons het – Eerk welbekende- ‘Harro!’ tegemoet en hadden we de rest van onze liftvlucht te maken met een er niet al te snugger uitziend knulletje dat alleen maar deze welkomstgroet en ‘we’ a’ juuh f’om!’ door de liftcabine toeterde. We hebben al eerder te maken gehad met Japanners die graag hun Engelse kennis op ons testen en vrolijk een praatje beginnen. Helaas toeterde deze misthoorn enkel dezelfde twee kreten en wachtte hij onze antwoorden – die hij waarschijnlijk toch niet begreep – niet eens af. We waren dus ook blij toen de liftdeuren opengingen en we vriendelijk gedag konden zeggen en merkten dat de piep in onze oren niet blijvend was.
En toen waren we er: Tokyo Sea Life Park: een grote glazen koepel omgeven door een gigantische vijver. Eenmaal binnen is het eerste wat je ziet een deel van het immense cilindervormige aquarium waarin zich 200 tonijnen bevinden. Door de bouw van hun staart zijn tonijnen niet erg wendbaar maar kunnen ze wel ongelofelijk hard zwemmen, vandaar dat ze op deze locatie een gigantische donut-vormige tank hebben gebouwd waar deze vissen lekker aan een stuk door kunnen rondcrossen. Ondanks dat het geheel er erg imposant uit zag hadden we er wel iets meer van voorgesteld aangezien het enkel om jonge tonijnen ging die maximaal ‘maar’ 1 meter groot waren. De rest van het gebouw was erg spectaculair om te zien omdat alle aquaria flink groot waren maar ook vanwege de natuurelementen die werden nagebootst in de tanks. Toen we halverwege het Park waren belanden we bij de achterkant van de tonijn-cylinder en zagen tot onze grote verbazing dat deze kant wel gevuld was met reusachtige tonijnen – de kleinste was denk ik anderhalve meter. Om een of andere reden vonden deze bakbeesten het dus leuker om zich aan de achterkant van het aquarium op te houden.
Na nog tientallen vissen/zeevogels gezien te hebben zijn we tegen sluitingstijd toch maar vertokken.
De gehele dag dat we rondhingen aan de kustzijde van Tokyo werden we al geconfronteerd met het Odaiba Ferris Wheel: een gigantisch reuzenrad van maar liefst 125 meter hoog: daar moesten we natuurlijk nog even in... :P
Het rad draait eigenlijk continu door, je koopt een kaartje, stapt in, draait in 15 minuten een rondje, knalt je fotorolletjes vol/ krijgt hoogtevrees/ geniet van het uitzicht en stapt vervolgens met knikkende knieen weer veilig op de vaste grond.
Weer een ervaring rijker! :)
Daarna zijn we weer naar huis gereden en hebben bij de plaatselijke supermarkt allerlei gezellige hapjes gekocht en die voor de tv genuttigd. Tetsuko – de werkster van Bobby en Nancy – tipte ons nog dat My neighbour Totoro die avond op tv kwam....dus dat was boffen. :)
Alhoewel de Japanse tv sowieso al een en al pret is: een Sumo-kanaal, knotsgekke spelprogramma’s, Takeshi Kitano live op tv, J-pop, een anime-kanaal of 3,..... vervelen wil dus nog steeds niet zo lukken....